บทที่ 1 งานเข้า (4)

    ท่าทางขะมักเขม้นผิดที่ผิดทางของหญิงสาวคนหนึ่ง เรียกความสนใจจากคนที่เกือบจะพาสาวในอ้อมแขนเดินผ่านไป ทว่าชินดนัยหยุดเดิน ยืนเพ่งมองให้ชัดๆ ด้วยความที่ไม่เคยเจอกันมานานเขาไม่มีทางรู้ว่านั่นคือพิราอรในปัจจุบัน แต่อะไรบางอย่างทำให้ฉุกคิด ชายหนุ่มยิ้มชอบใจเมื่อเห็นคนขยันยังคงมุ่งมั่นกับสมุดการบ้านในมือ

    “อื้ม...อย่าซนสิจ๊ะ” เพราะมืออันซุกซนของคนในอ้อมแขนทำท่าจะมุดเข้าไปเล่นกับเจ้าน้องชายใต้กางเกง เขาจึงต้องคว้ามือนั้นเอาไว้

    “พี่หยุดเดินทำไมล่ะคะ หรือว่าเราจะ...กันตรงนี้”

    “หายมึนแล้วเหรอ” ชายหนุ่มดักคอ กวาดตามองหาคนสนิท สาทิตยืนดื่มอยู่ไม่ไกล ชินดนัยพยักหน้าส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ก่อนจะบอกกับคนในอ้อมแขน “หายมึนแล้วก็ดีเลย พอดีพี่เพิ่งนึกได้ว่ามีนัดกับคุณแม่น่ะจ้ะ ถ้าน้องไม่รังเกียจ ไปต่อกับเพื่อนพี่ได้นะ พี่ขอตัวก่อน ทิตฝากดูแลน้องต่อที ฉันมีธุระ”

    “อ้าว แล้วคุณชินจะไปไหนครับ”

    “ไปโทรคุยกับน้านันท์หน่อย”

    สาทิตลูกน้องคู่ใจส่ายหน้ารับคู่ควงของเจ้านายเอาไว้ เธอจะสะบัดกาย งอแงไม่ยอมให้เขาจับง่ายๆ ผิดกับเมื่อกี้ที่อ่อนระทวยในอ้อมแขนชินดนัยราวคนละคน

    “ไงจ๊ะน้องจ๋า จะไปต่อหรือว่าพอแค่นี้ เจ้านายพี่ไม่ว่าง แต่พี่อยู่เป็นเพื่อนน้องได้ทั้งคืนนะจ๊ะ” สาทิตยิ้มหวาน เขารู้วิธีรับมือผู้หญิงของเจ้านายดี รายนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นเกินรับ

    ชินดนัยชะโงกหน้าออกมาดูเห็นลูกน้องลากแม่สาวคนนั้นไปส่งกลุ่มเพื่อนของเธอก็เป่าลมออกจากปากอย่างโล่งใจ รีบกดโทรศัพท์หาน้าสาว

    “ว่าไง ยังไม่ตายอีกเหรอ ตั้งแต่กลับมานี่ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าแกเลยนะไอ้ตัวแสบ”

    “มาเป็นชุด ค่อยๆ ด่าก็ได้ครับ ผมฟังไม่ทัน”

    “วันหลังฉันจะอัดคลิปเสียงไว้ให้แกเปิดฟังก่อนนอน”

    “เรื่องด่าผมเอาไว้ก่อนเถอะครับ ผมถามอะไรหน่อยสิ”

    “ว่ามา”

    “ลูกพีชหน้าตาเป็นไง”

    “น่ารักมาก แกเห็นแล้วจะต้องตะลึงไปสามวันเจ็ดวัน”

    ชายหนุ่มร้องเฮ้อดังๆ ถ้าจะมีตำแหน่งแม่เลี้ยงดีเด่นแห่งชาติ น้าสาวเขาไม่พลาดแน่ “น้าก็พูดเกินจริง อันนั้นมันต้องระดับนางฟ้าแล้วครับ”

    “ฉันไม่เถียง เพราะลูกเลี้ยงฉันน่ะนางฟ้าลงมาจุติชัดๆ เรียบร้อย แสนดี มีเมตตา เหล้าไม่ดื่ม บุหรี่ไม่สูบ เข้าวัดธรรมะธัมโม ตรงข้ามกับแกทุกอย่าง”

    “ไม่จริงละมั้ง ไหนส่งรูปปัจจุบันให้ดูหน่อยสิครับ”

    “จะเอาไปทำไมเดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว เห็นว่าลูกพีชกลับมาจากทิพย์พิมานแล้วนี่” น้าสาวแทงกั๊ก แต่กลับเงียบหายไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกว่า “ฉันส่งไปให้แล้ว นั่นแหละลูกพีชปัจจุบัน”

    “ขอบคุณนะครับ” ชายหนุ่มแสร้งจุ๊บใส่ ได้ยินเหมือนเสียงบ่นแต่ไม่สนใจจะฟัง

    วางสายจากน้าสาว ชินดนัยก็เปิดดูรูปของพิราอร ซูมดูชัดๆ เปรียบเทียบให้แน่ใจ ก่อนนัยน์ตาของชายหนุ่มจะพราวระยับขึ้นมา

    “ใช่จริงด้วย” 

    ถึงเวลาสนุกของเขาแล้ว อย่าโกรธกันเลยนะลูกพีช หากจะโกรธก็ขอให้ไปโกรธพรหมลิขิตโน่นที่ชักนำพาเธอเข้ามาในวงโคจรชีวิตของเขา

    ชายหนุ่มขยับเสื้อนอกให้เข้าที่ ดวงตาคมหรี่มองไปยังโต๊ะของเหยื่อสาวที่กำลังจดบันทึกอย่างคร่ำเคร่ง สมองคิดหาแผนการขณะก้าวเท้าเข้าไปอย่างมาดมั่น ถึงโต๊ะก็นั่งลงโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของ 

    พิราอรเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับรอยยิ้มกว้างขวางของแขกที่ไม่ได้เชิญ คำทักทายกลั้วเสียงหัวเราะของเขาทำให้คนฟังแทบตบะแตก

    “ต้องการคนช่วยสอนการบ้านไหมจ๊ะสาวน้อย”

 

++++++++++++++++++++++


เจอหน้าปุ๊บ คุณชินเริ่มรุกปั๊บ 


แอร๊ยยยย ยังไม่ทันอะไรเลยจะสอนการบ้านแล้วววว ใจเยนลูกพี่

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S