บทที่ 2 เจอลูกพีชแล้ว ชอบมากกกก (1)

บทที่ 2
 
พิราอรชักสีหน้าไม่พอใจ จ้องชายหน้าระรื่นผู้ถือวิสาสะนั่งร่วมโต๊ะกับเธอโดยไม่บอกกล่าว ขนาดมองด้วยสายตาตำหนิแล้วยังฉีกยิ้มไม่สะทกสะท้าน อะไรจะหน้าด้านได้ขนาดนี้ หญิงสาวขมวดคิ้ว อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไม จู่ๆ มุมสงบสุดในผับกลับถูกบุกรุกด้วยรอยยิ้มของหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ 
 
ใช่แล้ว แบบนั้นแหละที่เธอนึกคำจำกัดความออก ชายแปลกหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มไม่น่าไว้วางใจ เธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อน และในสถานที่อโคจรอย่างนี้ เธอไม่ต้องการทำความรู้จักกับใครทั้งสิ้น!
 
นับเป็นปัญหาอีกหนึ่งข้อที่เธอจะต้องแก้ไข ความเป็นส่วนตัวของลูกค้าคือเรื่องสำคัญมาก หญิงสาวคิด ปากกายังถือในมือ สมุดบันทึกวางอยู่บนโต๊ะ คงจดอะไรตอนนี้ไม่ได้ ต้องจัดการไล่ตัวป่วนตรงหน้าไปซะก่อน 
 
พิราอรวางปากกา บอกผู้บุกรุกน้ำเสียงสุภาพ
 
“ขอโทษนะคะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว แล้วที่คุณเห็นนี่ก็ไม่ใช่การบ้านหรอกค่ะ ฉันเรียนจบมาหลายปีแล้ว ขอบคุณมากที่อุตส่าห์มีน้ำใจกับคนแปลกหน้า แต่ฉันคงรับไว้ไม่ได้จริงๆ”
 
ชินดนัยถึงกับเหวอเมื่อเจอคำตอบกลับแสนสุภาพนั้น ลูกพีชของน้านันท์ไม่เหวี่ยง ไม่วีน ตั้งสติรับมือเขาด้วยการเลือกใช้คำพูดง่ายๆ หากใครฟังแล้วไม่เข้าใจคงโง่เขลาเบาปัญญาเต็มทน แต่ไอ้ที่เขายังตีหน้ามึนอยู่นี่ก็เพราะอยากดูปฏิกิริยาของเธอนั่นแหละ ดูกันสิว่าจะแข็งแกร่งเพียงพอรับช่วงบริหารผับนี้ต่อไปหรือไม่
 
“คุณเป็นผู้หญิงมาเที่ยวผับคนเดียวอย่างนี้ ผมว่ามันอันตราย ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนดีกว่านะ การบ้านนั่นไม่ต้องทำแล้ว เรามาดื่มของอร่อยๆ ฉลองมิตรภาพใหม่กันดีกว่า” ชายหนุ่มยักคิ้ว ยกขานั่งไขว่ห้าง วางท่าสบายๆ ปรับเปลี่ยนวิธีรุก ลองใช้วิธีหน้าด้านแบบสุภาพบ้างก็ได้
 
พิราอรยังคงรักษาอาการหงุดหงิดได้อย่างดีเยี่ยม หญิงสาวยิ้มอย่างอดทน ราวกับคุณครูอนุบาลใจดีกำลังจะจัดการเด็กเกเรสักคน เธอตอบกลับมาแบบนิ่มๆ ตามสไตล์
 
“เห็นจะไม่รบกวนค่ะ ฉันอยู่ตรงนี้คนเดียวมาได้สักพักหนึ่งแล้ว รู้สึกปลอดภัยดีค่ะ เดี๋ยวก็จะกลับแล้ว เชิญคุณไปสนุกต่อที่อื่นเถอะค่ะ”
 
“ผมอยากรู้จักกับคุณ”
 
“คืนนี้ฉันไม่อยากรู้จักกับใครทั้งนั้นค่ะ ขอโทษด้วย” พิราอรยืนยัน พลางรวบเก็บสมุดปากกาใส่กระเป๋า ยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ฉันขอตัวก่อน”
 
หญิงสาวลุกขึ้นตั้งท่าจะเดินจากไป ชินดนัยจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่นึกว่าพิราอรจะชิ่งหนีกันง่ายๆ อย่างนี้ ยังดีที่เขามือไวคว้าแขนเธอเอาไว้ ลูกพีชของน้านันท์บอบบางนักเขาออกแรงดึงนิดเดียว เธอก็เสียหลักเซล้มลงบนตักกว้างอย่างพอดิบพอดี ชายหนุ่มอาศัยจังหวะนั้นสูดกลิ่นกายหอมละมุน
 
อืม...ลูกพีชตัวห้อมหอม
 
ขณะคนตัวหอมอุทานออกมาอย่างตกใจ ใช้มือยันอกกว้างของชายแปลกหน้าไว้ เอนกายหนี ไม่คิดว่าเขาจะกล้าแตะต้องเนื้อตัว พอสบโอกาสเธอก็ใช้กระเป๋าฟาดใส่เขาอย่างไม่คิดชีวิต 
 
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”
 
“เฉยๆ เถอะน่าคนสวย จะรีบกลับไปไหน”
 
ชินดนัยหัวเราะชอบใจขณะพลิกหน้าหลบไปมา ก่อนจะรวบแขนกอดรัดเธอไว้จนกระดุกกระดิกไม่ได้ แต่คนบนตักยังไม่ละความพยายาม ดิ้นขลุกขลักๆ สะโพกกลมกลึงเบียดกับต้นขาแกร่ง แน่นอนว่าเธอไม่รู้สึกเฉลียวใจเลยด้วยซ้ำว่าการทำอย่างนั้นมันส่งผลโดยตรงถึงเขา 
 
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ ร่างกายเพิ่งสงบได้ไม่ทันไรดูจะคึกคักขึ้นมาใหม่อีกรอบ มันก็เพลินดีอยู่หรอก มีสาวเนื้อตัวนุ่มนิ่มหอมละมุนมานั่งบนตัก แต่พอนานเข้าร่างกายชายฉกรรจ์มันก็ย่อมเกิดการเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดา 
 
ต้องย้ำอีกทีว่านี่คือชินดนัยนะจ๊ะไม่ใช่พระโพธิสัตว์!
 
พิราอรเองก็หยุดชะงัก เธอรู้สึกและรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของเขาด้วยเหมือนกัน หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว จ้องเขาตาโต ความแข็งขึงใต้สะโพกทำให้เธอหยุดความคิดดิ้นรนเอาตัวรอด เพราะดูแล้วยิ่งดิ้นนั่นแหละยิ่งจะไม่รอด เลยกลายเป็นว่าต้องตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมไม่น่าไว้วางใจ เธอเหลือบมองเขาอย่างหวาดหวั่น
 
“คะ...คุณ”
 
“ก็ผมเตือนแล้วนะว่าให้อยู่เฉยๆ” ชินดนัยรีบเอานิ้วชี้ทาบกลีบปากนุ่ม พูดดักคออย่างรู้ทัน “อย่าได้คิดโทษผมแม้แต่น้อย ที่เป็นอยู่นี่ก็เพราะคุณทำตัวเองทั้งนั้น คราวนี้แน่จริงก็ลองดิ้นอีกสิ”
 
“ไอ้คนทุเรศ ลามก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” พิราอรตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ
 
“ไหนๆ ก็โดนด่าแล้ว ขอกอดต่ออีกหน่อยแล้วกันนะ”
 
ชินดนัยเพิ่มแรงกอด ซบหน้าลงกับแผ่นหลังของหญิงสาว สูดดมกลิ่นหอมกระจายออกมาจากตัวเธอ ลูกพีชของน้านันท์ตัวหอมชะมัด ได้กอดแน่นๆ แบบนี้ นุ่มนิ่มเหมือนกอดตุ๊กตาแมวน้ำอุ๋งๆ เลย
 
“ปล่อยฉันนะคะ” เสียงเธอเริ่มแข็ง 
 
“ยังปล่อยไม่ได้หรอก ทำไมคุณใจร้ายจัง ก็รู้อยู่ว่าตัวเองทำอะไรกับผมไว้ ผมกับเจ้าน้องชายอยู่กันอย่างสงบแท้ๆ คุณเล่นมาปลุกจนน้องผม...” ชายหนุ่มเกือบหลุดขำเมื่อเห็นดวงตาของเธอเบิกกว้างใหญ่โตเท่าไข่ห่านตอนที่เขาทำปากบุ้ยใบ้ก้มลงไปที่น้องชายจุดเกิดเหตุ “เออ...นั่นแหละ มันตื่นขึ้นมาอย่างนี้ ใจคอคุณจะปล่อยให้น้องผมอาละวาดต่อไปเหรอ ผมก็อายเป็นนะคุณ แล้วมาทรมานกันอย่างนี้ก็บาปอยู่นะ”
 
“ฉันยอมตกนรกขุมลึกสุด ถ้ามันจะทำให้พ้นไปจากคุณได้” พิราอรจะกระทืบเท้าใส่ แต่ชินดนัยชักเท้าหนีทัน หญิงสาวจึงสะบัดตัวดิ้นด้วยความโมโห
 
“หยุด! ถ้าคุณไม่เลิกดิ้นผมจะจับคุณกดลงกับโซฟาแล้วจูบโชว์คนทั้งผับเดี๋ยวนี้เลย”
 
+++++++++++++++++++++++++
ลูกพีชจะโดนปล้ำมั้ย คุณชินพร้อมใช้ขนาดนี้
แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S