บทที่ 2 เจอลูกพีชแล้ว ชอบมากกกก (3)

“คุณชื่ออะไร”
 
หญิงสาวขมวดคิ้วไม่ชอบใจ เรื่องบ้าอะไรกันล่ะนี่ หลังจากนั่งด่าอ้อมๆ ไปยืดยาว เขาตอบกลับด้วยการถามชื่อเธออย่างนั้นเหรอ ผู้ชายคนนี้สติไม่ดีหรือเมาจนสมองเบลอไปแล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึกสะกดความไม่พอใจ
 
“ฉันขอไม่บอกนะคะ”
 
“ก็คิดอยู่แล้วว่าคงไม่บอก แต่ไม่เป็นไร ผมสามารถนอนคุยกับคนที่ไม่รู้จักชื่อได้ทั้งคืน”
 
“คุณ!!!” น้ำเสียงเน้นหนักของหญิงสาวชัดเจนเลยว่าโกรธ 
 
จากที่ไม่คิดจะญาติดีอยู่แล้ว พอได้ยินเขาพูดอย่างนั้นเข้า พิราอรก็ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาท ความอดทนของเธอมีให้แค่คนที่สมควรจะได้รับ ซึ่งผู้ชายคนนี้ไม่ควรได้รับมันด้วยประการทั้งปวง
 
“คุณจะดูถูกตัวเอง ฉันไม่ว่า แต่อย่ามาเหมารวมว่าคนอื่นจะสกปรก มั่วไม่เลือกเหมือนตัวเอง อย่างน้อยๆ คุณก็ควรจะเก็บความต้องการของตัวเองเอาไว้พูดกับคนแบบเดียวกัน ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะนอนคุยกับใครโดยไม่รู้จักกันได้”
 
“งั้นเราเริ่มทำความรู้จักกันเดี๋ยวนี้เลย คุณจะได้ไม่ตะขิดตะขวงใจ”
 
“นี่คุณ!!!” คนบ้าเกินเยียวยาแล้วจริงๆ
 
“ผมตรงไปตรงมาไม่ดีหรือไง ไม่รู้จักกันก็ถามอยู่นี่ว่าชื่ออะไร อยากได้ก็บอกแมนๆ ว่าอยาก...ได้”
 
“แต่ฉันไม่ชอบ!” 
 
พิราอรฉวยกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน คราวนี้เธอถอยไปไกลกว่าเดิม เนื้อตัวของเธอสั่นเทาไปด้วยโทสะ สตินะเหรอ เตลิดเปิดเปิงไปหมดแล้ว มองเห็นแก้วม็อกเทลตั้งอยู่ก็อยากจะคว้ามาสาดใส่หน้าคนปากเสีย แต่เรื่องคงจะบานปลายใหญ่โตกว่านี้แน่ การเดินหนีคงเป็นหนทางที่ดีสุด 
 
“หมดเวลาของเราแล้วค่ะ หวังว่าคนแมนๆ อย่างคุณคงจะไม่ขวางฉันไว้อีกนะคะ ลาก่อน”
 
“เวลาของเราเพิ่งเริ่มต่างหากล่ะคนสวย” ชินดนัยขัดขึ้นในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะเดินหนี 
 
พิราอรยิ้มรับไม่บอกก็รู้ว่าแกล้งทำ “ฉันยืนยันตรงนี้ว่ามันสิ้นสุดลงแล้ว ขอให้สนุกกับค่ำคืนที่ไม่มีฉันค่ะ”
 
“แล้วเจอกันนะครับแม่ชี”
 
ชินดนัยยิ้มหวาน เลิกคิ้วเข้มขึ้นพร้อมโบกมืออำลา โดยที่หญิงสาวไม่สนใจหันกลับมามอง รอยยิ้มยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้าคมสัน ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรซะเลยกับการเจอกันครั้งนี้ อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าคุณหนูลูกพีชไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเข้าใจ
 
ลูกเลี้ยงแสนดีจิตใจประเสริฐของน้านันท์ไม่ใช่แม่ชีสักหน่อย จากการต่อปากต่อกับเขา มันห่างไกลคำว่าเคร่งศาสนา แถมปฏิกิริยาของเขาที่มีต่อเธอก็รุนแรงกว่าเคยมีกับผู้หญิงคนไหนๆ
 
ลูกพีชจะคิดอะไรก็ปล่อยให้คิดไปเถอะ แต่เมื่อเขาได้เจอเธอ ก็อย่าหวังเลยว่าจะยอมปล่อยไปง่ายๆ เขายังนึกติดใจวิธีการโต้ตอบแบบเชือดนิ่มๆ ชื่นชอบกลิ่นกายหอมละมุน น้ำเสียง ท่าทาง ทุกสิ่งอย่างช่างลงตัวไปหมด จนเขาเกิดความคิดบางอย่างวาบขึ้นมา
 
ว่าไปแล้วข้อเสนอของน้านันท์ก็ไม่เลวนัก ได้กลับมาดูแลผับใหญ่ถึงจะได้เป็นแค่ฐานะพี่เลี้ยงแต่ยังไงอำนาจการตัดสินใจสุดท้ายก็ต้องเป็นเขาอยู่ดี ไหนๆ ต้องเสียเวลามาเป็นพี่เลี้ยงช่วยสอนเรื่องบริหารผับบาบิโลนให้กับพิราอรแล้ว จะอุทิศกายใจสอนประสบการณ์หวานเจี๊ยบเกี่ยวกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แถมให้อีกสักหลักสูตรก็คงจะดีไม่น้อย
 
ชายหนุ่มยิ้มกริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันไลน์ กดไปที่ห้องสนทนาส่วนตัวระหว่างเขากับน้าสาว บรรจงพิมพ์ข้อความแสนสั้น แต่กินความนัยล้ำลึก
 
เจอลูกพีชแล้ว ชอบมากกกก
 

++++++++++++++++++++++++

นั่นไงเริ่มมีใจละจ้าาาาา ชอบเขาเข้าแล้ววววววววว

 

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S