บทที่ 2 เจอลูกพีชแล้ว ชอบมากกกก (4)

บ่ายวันต่อมาพิราอรเร่งมือสะสางงานในมูลนิธิทิพย์พิมานที่ตนดูแลอยู่ ก่อนจะส่งมอบให้คนมารับช่วงต่อหลังจากตรวจดูความเรียบร้อยของยอดเงินบริจาค สรุปรายงานเงินจัดสรรรายจ่ายส่วนต่างๆ ของมูลนิธิแล้ว หญิงสาวส่งแฟ้มรายงานคืนให้กับฝ่ายบัญชีและรวบของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ
 
“ฝากบอกคุณถวิลด้วยนะคะว่าพีชตรวจดูทุกอย่างแล้ว ให้คุณถวิลดำเนินการต่อได้เลยค่ะ”
 
“วันนี้คุณพีชมีนัดหรือคะ”
 
“พอดีพีชนัดกินข้าวกับคุณพ่อที่บ้านค่ะ พ่อสั่งให้ไปไวหน่อย เห็นว่ามีแขกด้วย ยังไงฝากพี่อิ่มเช็คยอดอีกทีก็ดีนะคะ เผื่อพีชมองพลาดไป”
 
“ระดับคุณพีชเคยพลาดหรือคะ”
 
คนไม่เคยพลาด ยิ้มไม่ค่อยสดใส เพราะกำลังคิดไม่ตก หากเธอไปยุ่งกับกิจการผับบาบิโลนของพ่อ งานในมูลนิธิของแม่ก็คงจะต้องทิ้งช่วงไป ทำให้ภาระตกหนักไปอยู่กับคุณถวิลและอิ่มกมล 
 
ในเรื่องนี้ถึงจะวางใจเจ้าหน้าที่ทุกคนในมูลนิธิ ทว่าเธอไม่อยากใช้งานพวกเขาหนักจนเกินไปนัก เพียงค่าตอบแทนอันน้อยนิดก็ไม่สามารถเทียบกับแรงกายแรงใจที่เสียสละมาช่วยเหลือ
 
“พี่อิ่มคะ”
 
“คะ คุณพีช” อิ่มกมลหันกลับมามองหญิงสาวอย่างสงสัย
 
“คือ...หลังจากนี้พีชคงเข้ามามูลนิธิบ่อยๆ ไม่ได้ ยังไงพีชฝากพี่อิ่มช่วยคุณถวิลดูแลแทนด้วยนะคะ แล้วพีชจะเรียกประชุมเจ้าหน้าที่ของเราอีกที”
 
“ได้ค่ะ อิ่มจะดูแลให้เรียบร้อยเลย ว่าแต่คุณพีชจะไปทำอะไรที่ไหนหรือคะ”
 
พิราอรถอนหายใจแทนคำตอบ อิ่มกมลร้องอ๋อ พอเดาเรื่องราวได้ก็เดินกลับเข้ามาวางแฟ้มบัญชีลงโต๊ะ จับมือของพิราอรบีบเบาๆ
 
  “เรื่องผับของคุณพ่อใช่ไหมคะ” อิ่มกมลส่งยิ้มให้กำลังใจ “อิ่มไม่ทราบเรื่องราวเบื้องหลัง แต่ก็อยากพูดในฐานะของคนเป็นแม่นะคะ อิ่มไม่ได้เข้าข้างคุณเดช แต่ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกหรอกค่ะ ยิ่งอะไรที่สร้างมากับมือจนมั่นคงอย่างนี้ ยิ่งตัดใจยกให้คนอื่นไม่ลง คุณพีชเป็นคนเก่งนะคะ อิ่มเชื่อว่าต่อให้มีอุปสรรคมากมายแค่ไหน คุณพีชก็จะก้าวผ่านมันไปได้”
 
“แต่พีชไม่เคยสนใจบาบิโลนเลยนะคะ”
 
“มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำไม่ได้นี่นา คุณพีชหัวไวต้องทำได้แน่ๆ ค่ะ”
 
พิราอรถอนหายใจดังกว่าเดิม บ่นให้อีกฝ่ายฟังราวกับจะฟ้อง “ถ้าพี่อิ่มไปเจอแบบที่พีชเจอมาเมื่อคืน พี่อิ่มอาจจะยุให้พีชขายผับนั่นทิ้งก็ได้ค่ะ”
 
“แล้วไปเจออะไรมาคะ” อิ่มกมลถามยิ้มๆ
 
คนถูกถามกลับหน้าแดงระเรื่อ ทันทีที่นึกถึงภาพตัวเองนั่งบนตักชายหนุ่มแปลกหน้า นึกถึงสัมผัสใกล้ชิด ท่อนแขนล่ำสันที่กอดรัดรอบเอว และความแข็งขึงมีชีวิตชีวาที่เธอนั่งทับ
 
“อี๋...” หญิงสาวส่ายหน้ารัวๆ สลัดภาพนั้นออก “อย่าให้พีชเล่าเลยค่ะ กระดากปาก แค่คิดก็ขนลุกทั้งตัว”
 
อิ่มกมลหัวเราะขำท่าทางของหญิงสาว “เดี๋ยวนี้มีแอบหนีไปเที่ยวผับคนเดียวด้วยนะคะ”
 
“ก็อยากไปลงเซอร์เวย์พื้นที่ดูค่ะ เจอตัวเป้งเข้าเลย โอ๊ย...พีชไม่อยากพูดถึง”
 
“คนที่คุณพีชไปเจอมานี่ น่าสนใจนะคะ” รอยยิ้มของอิ่มกมลทำให้คนฟังขมวดคิ้ว
 
“ยังไงคะ”
 
“อย่างน้อยเขาก็อยู่ในความคิดของคุณพีชมาจนถึงตอนนี้ นี่ยังไม่เรียกว่าน่าสนใจอีกหรือคะ พี่ว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่”
 
“อันหลังนี้พีชเห็นด้วย เขาไม่ใช่คนธรรมดาค่ะ พีชว่าเขาบ้ากา...เอ่อ บ้าบอค่ะ” พิราอรยั้งคำว่าบ้ากามไว้ทัน
 
อิ่มกมลหัวเราะกับอาการหงุดหงิดหัวเสียของหญิงสาว ตบหลังมือเบาๆ ส่งท้าย
 
“งั้นรีบกลับบ้านไปกินข้าวกับคุณพ่อเถอะค่ะ อิ่มก็จะกลับบ้านเหมือนกัน ถ้าคุณพีชมีอะไรก็โทรหาอิ่มได้นะคะ ไม่ต้องเกรงใจ”
 
“ขอบคุณค่ะพี่อิ่ม”

 

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S