บทที่ 3 พี่เลี้ยง (5)

​เสียงเคาะประตูห้องดังแรงรัวตามอารมณ์คนเคาะ ไม่ต้องเดายังรู้ว่าเป็นฝีมือใคร พิราอรเหลือบตามองนาฬิกา ใบหน้าหญิงสาวนิ่วน้อยๆ เลยเวลาที่ชินดนัยบอกให้เธอไปปลุกเขามาเกือบชั่วโมงแล้ว เขายังไม่ไปอีกเหรอ หญิงสาววางจานในมือ และเดินไปหน้าห้อง ถ้าไม่เปิดเขาคงเคาะจนประตูพังเป็นแน่

และทันทีที่เธอปลดล็อก ชินดนัยก็บุกเข้ามาราวกับพายุ เขาผลักเธอจนต้องถอยไปด้านหลัง สีหน้าของเขาโกรธจัด แววตาดุดันมองมาอย่างกับเธอไปทำความผิดร้ายแรงมาอย่างนั้น

“กี่โมงแล้วลูกพีช ทำไมไม่ไปปลุกผม รู้ไหมว่ามันเสียหายแค่ไหน”

อ๋อ...เรื่องนี้เองเหรอ แล้วมันใช่ความผิดเธอไหมล่ะ งานสำคัญของเขา เขาก็ต้องใส่ใจให้มากกว่านี้สิ ไม่ใช่หวังแต่จะใช้คนอื่น

“ถ้าจำไม่ผิด ฉันไม่ได้รับปากคุณนะคะ แล้วเราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขนาดที่ฉันจะต้องบุกไปปลุกคุณจนถึงเตียง”

“ไม่สนิทงั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ ไม่สนิท” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อดึง

“ดีนี่นะ ถ้าคิดอย่างนี้ก็ได้เลยคนสวยไหนๆ ผมก็ไปไม่ทันธุระแล้ว ช่างมันเถอะ ถ้าวันนี้คุณยังไม่สนิทใจจะไปปลุกผมก็ไม่เป็นไร เรามาเริ่มทำความสนิทกันตอนนี้เลยก็ได้ เอาให้สนิทแนบแน่น ต่อไปคุณจะได้มีข้ออ้างสำหรับการไปปลุกผมถึงเตียงได้”

“คุณจะทำอะไร” พิราอรผงะถอยหนี ขณะเขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางคุกคามเอาเรื่อง

ชินดนัยไม่ตอบ ทว่ารอยยิ้มของเขาไม่น่าไว้ใจ พิราอรคิดจะวิ่งหนีแต่ทันทีที่เธอหมุนกายก้าวขา เขาก็กระโจนรวบร่างเธอเอาไว้จนเสียหลักพากันล้มกลิ้งไปบนพื้น ชายหนุ่มพลิกกายขึ้นเหนือร่างเธอ ตรึงสองมือไว้เหนือศีรษะ ขากดทับขาเธอ ร่างบอบบางด้วยร่างกายกำยำล่ำสันของเขาทิ้งน้ำหนักทาบทับ สองสายตาประสานกันในระยะประชิด

“อย่านะ! ”

“คิดว่าผมจะฟังคุณงั้นเรอะ”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจแล้วก้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากกับเธออย่างแม่นยำ พิราอรตกใจกับการกระทำอันอุกอาจนั้น พอได้สติเธอพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด ทว่าร่างกายเขาหนักอึ้ง ซ้ำยังเรี่ยวแรงมหาศาลไม่มีทางรอดสำหรับเธอเลย และยิ่งเสียเปรียบเมื่อโดนเขาปล้นจูบเหมือนจะสูบวิญญาณอย่างนี้

ชั่ววินาทีที่พิราอรกำลังจะขาดใจ ชินดนัยก็ถอนจูบร้อนแรงจ้องเธอตาเป็นมันเหมือนเสือจ้องเหยื่อ หญิงสาวไม่ได้ไร้เดียงสาจนนึกภาพต่อไม่ออกว่าเหตุการณ์นี้จะลงเอยเช่นไร ซึ่งเธอยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”

“ไม่บ้าหรอก เดี๋ยวคุณนั่นแหละจะร้องขอให้ผมทำบ้าๆ แบบนี้อีก” เขาค่อยๆ โน้มหน้าลงมาอีกรอบ กระซิบบอกเย้ายวน “อย่ากลัวไปเลยแม่ชี แล้วมันจะดีเอง เชื่อผม”

“ไม่นะ” พิราอรตัวสั่น เสียงสั่น พลิกหน้าหลบหลีก แต่ชินดนัยคงตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

“ไม่ต้องกลัวที่รัก เชื่อโค้ชชิน ฟินไปสามโลก”

แล้วชินดนัยก็ฉกปากวูบลงมาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวหมดทางสู้ได้แต่กรีดร้องสุดเสียง

“ไม่นะ อย่าทำอะไรฉัน ไม่!!! ”

 

++++++++++++++++

​ลูกพีชชชชชชชชชชช จะรอดมั้ยลู๊กกกกกกก

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S