บทที่ 4 ดูงาน (1)

บทที่ 4

“ไม่!!!”

พิราอรกรีดร้องสุดเสียง ก่อนจะสะดุ้งตื่น ชันกายลุกขึ้นนั่งกวาดตามองไปรอบห้องจนมาหยุดนิ่งอยู่ที่นาฬิกา ยังไม่ถึงเวลาที่เขาสั่งไว้ และเธออยู่บนเตียง งั้นเมื่อกี้นี้ก็แสดงว่าฝัน

“บ้าเอ๊ย ตกใจหมดเลย”

หญิงสาวเป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอกที่เหตุการณ์ก่อนชวนใจสั่นไม่ได้เกิดขึ้นจริง เธอคิดมากจนเก็บมาฝันเป็นตุเป็นตะ เหมือนจริงเป็นบ้าเลยโดยเฉพาะตอนโดนจูบ หญิงสาวเผลอยกมือแตะริมฝีปากที่เพิ่งถูกรุกรานในความฝันแล้วหน้าแดงก่ำ จะต้องทำบุญใหญ่แค่ไหน จะต้องไถ่ชีวิตโคกระบือสักกี่ตัว ถึงจะหนีจากเขาได้พ้น

คีย์การ์ดห้องชินดนัยยังวางอยู่ตำแหน่งเดิม จากที่คิดว่าจะปล่อยไปให้เป็นเรื่องของเขา ตอนนี้ชักสองจิตสองใจ ภาพความฝันมันทำให้เธอฉุกคิด ผู้ชายคนนั้นบ้าบิ่นไม่เหมือนใคร เธอเองก็เคยเจอกับตัวมาแล้ว การคิดมีปัญหากับเขาจึงต้องเตรียมตัวตั้งรับให้รอบคอบ ซึ่งพิราอรจะไม่เสี่ยงกับสถานการณ์ล่อแหลมด้วยความถือดีของตัวเองเด็ดขาด สู้ไปก็มีแต่เสียเปรียบ ยอมถอยสักหนึ่งก้าวใช่ว่าเธอจะพ่ายแพ้เสียเมื่อไร

ยังเหลืออีกเป็นชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาที่เขาสั่งให้ไปปลุก หญิงสาวลงจากเตียง อาบน้ำ แต่งตัวด้วยชุดรัดกุมที่สุด ปกติหากอยู่ห้องเธอจะไม่ใส่กางเกงยีนกระดุมเรียงแถวแน่นเป็นตับแบบนี้หรอก เสื้อเชิ้ตแขนยาวก็เช่นกัน แต่งตัวมิดชิดยิ่งกว่าฤดูหนาวซะอีก

เมื่อเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมแล้วพิราอรก็หยิบคีย์การ์ดเดินออกไปจากห้อง

ตลอดทางเดินอันแสนสั้น เธอเฝ้าคิดเพียงแต่ว่าจะปลีกตัวออกมายังไงให้เร็วที่สุด การต้องอยู่กับชินดนัยตามลำพังแถมยังเป็นพื้นที่ของเขา เธอมีแต่จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกทาง ประตูห้องของเขาอยู่ตรงหน้า หมดเวลาคิดแล้วพิราอรเอ๋ย...

หญิงสาวรวบรวมกำลังใจ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แตะคีย์การ์ดเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้อง สายตาของเธอสะดุดเข้ากับรองเท้าที่เขาคงสลัดทิ้งไว้จนกระเด็นไปคนละทาง เธอหยิบไปวางตรงชั้นวางเล็กๆ ก่อนเดินต่อไปอีกนิดก็เจอเสื้อนอกกองกับพื้น จะข้ามไปก็ใช่ที่ จำใจก้มหยิบมันมาถือไว้ ดูซิกว่าจะถึงห้องนอนจะต้องเจออะไรอีก

เมื่อคืนชินดนัยคงจะกลับมาในสภาพไม่สู้ดีนัก ถึงได้ทิ้งเสื้อผ้าเรี่ยราดขนาดนี้ พิราอรลองเปิดประตูห้องนอนของเขาก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก จึงค่อยๆ แง้มมันออกแล้วยื่นหน้าเข้าไปก่อน มีกางเกงยีนพาดอยู่ปลายเตียง ส่วนบนเตียงยับย่นก็มีกองผ้าห่มคลุมร่างเขาเอาไว้

รองเท้า เสื้อ และกางเกงถูกถอดออกหมด แล้วใต้ผ้าห่มผืนนั้นจะเหลือซากอะไร เธอไม่กล้าคิดเลย หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ นี่เธอจะต้องเจอกับอะไรกันแน่ แล้วดูเถอะเธอเข้ามาขนาดนี้ยังหลับอุตุไม่รู้เหนือใต้ หากเป็นโจรผู้ร้ายคงได้โดนฆ่าชิงทรัพย์เรียบร้อย

พิราอรถอนใจขณะเดินมาหยิบกางเกงของเขามาถือรวมกับเสื้อที่เก็บได้จากด้านนอก แล้วก็เหลือบไปเจอกับตะกร้าหวายจึงโยนทั้งหมดลงไป แล้วเดินมาหยุดทำใจข้างเตียงขนาดใหญ่

คราวนี้แหละงานยากสุด จะปลุกเขายังไงดี เล่นคลุมโปงมิดขนาดนี้ เปิดเพลงเสียงดัง หรือว่าเอาน้ำเย็นๆ มาราด ไม่เอาน่ะพีช แบบนั้นมันออกจะอันธพาลเกินไป เรียกธรรมดานี่แหละ ไม่ตื่นค่อยลองวิธีอื่น หญิงสาวนั่งลงบนเตียงนุ่ม มันยวบตามน้ำหนักของเธอแต่คนขี้เซาก็ยังไม่ขยับ

“คุณชิน คุณชินคะ จะสิบโมงแล้วนะ ตื่นเถอะค่ะ วันนี้คุณมีนัดนะคะ”

เงียบมากจนน่าใจหาย หวังว่าคงไม่ได้ใหลตายนะ ขี้เกียจไปให้ปากคำที่โรงพัก พิราอรลองอีกครั้ง คราวนี้เธอวางมือลงไปบนผ้าห่ม เขย่าเบาๆ พร้อมเรียก

“คุณชินคะ ตื่นได้แล้วค่ะ ตื่นค่ะ”

“ฮื้อ” เสียงคนใต้ผ้าห่มส่งเสียงอย่างรำคาญ แถมยังพลิกกายหนีไปอีกด้าน

“คุณชินคะ ตื่นค่ะ คุณมีนัดสำคัญนะคะ” หญิงสาวไม่ละความพยายาม ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เธอลงจากเตียงเดินอ้อมมาอีกฝั่ง มือกำผ้าห่มแน่นแล้วกระชากผ้านั้นสุดแรงเกิด

ผ้าห่มผืนใหญ่ปลิวไปตกดังปุข้างเตียง ทว่าสิ่งที่ตรึงพิราอรให้ยื่นนิ่งไม่ต่างจากเสาหินเห็นจะเป็นลอนมัดกล้าม สายตาเธอไล่มองตั้งแต่ศีรษะ บ่ากว้าง แผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่น เรื่อยลงมาจนถึงช่วงเอวสอบ ขอบกางเกงบ็อกเซอร์ และ...น้องชายของเขาที่ดันกางเกงจนนูนเด่นชัดเจน เนื้อตัวของชินดนัยเกือบเปลือย นะ...นะ...นี่เขานอนแก้ผ้างั้นเหรอ

พิราอรยกสองมือขึ้นปิดตา หันหลังหนีภาพไม่น่ามอง กรีดร้องด้วยความตกใจ

กรี๊ดดดดดด

 

++++++++++++++++++

เจออะไรเข้าไปนั่น ฉันสงสัย?!?

ฮรี่ๆ

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S