บทที่ 4 ดูงาน (4)

​“คุณชิน!”

เธอแผดเสียงลั่นห้อง ไม่มีเสียงขานรับ จึงตัดสินใจเข้าไปในห้องนอนและลองเปิดประตูดู มันไม่ได้ล็อกเหมือนเดิม ชินดนัยอยู่บนเตียง นอนหลับตานิ่ง โทรศัพท์วางอยู่ไม่ห่าง ดูจากท่านอนแล้วเจ้าตัวคงเผลอหลับไป เธอหยิบโทรศัพท์เขาขึ้นมาดูแล้วก็ได้คำตอบ

“เล่นปิดเสียงไว้แบบนี้ จะรู้ได้ไงว่าใครโทรหา บ้าจริง”

หญิงสาวนิ่วหน้า ทำเสียงขัดใจ ฟังเสียงลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เห็นว่าไม่ควรปลุกเขา คงจะเพลียมากถึงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

วิถีชีวิตคนทำงานกลางคืนมักเป็นแบบนี้ กลางคืนทำงานดึกดื่น กลางวันนอนพักเอาแรง พ่อเธอก็เป็น ยังจำได้ว่าแม่คอยกำชับเสมอว่าห้ามเสียงดังรบกวน ให้พ่อได้นอนพักเต็มที่

พิราอรนั่งลงบนเตียง มองชายหนุ่มกำลังนอนหลับตาพริ้ม ขนตาเขาหนา คิ้วเข้มๆ นั่นก็ด้วย นอนนิ่งอย่างนี้ดูไม่มีอันตราย แต่พอลืมตาขึ้นมาเมื่อไร ชอบทำให้เธอโมโห

มาคิดย้อนดูตอนเด็กชินดนัยออกจะน่ารัก คอยดูแลเป็นเพื่อนเล่น ชวนเธอเล่นซุกซนตามประสา แถมยังมีของเล่นมาฝากเธอตลอด กระทั่งตอนหลังเธอชักไม่สนุกกับการเล่นโลดโผนของเขา จึงอยู่กับแม่และเก็บตัวเงียบบนห้องเมื่อแม่ไม่อยู่ กลับมาเจอกันตอนนี้ เธอไม่นึกอยากให้เขาเติบโตขึ้นมาเลย อยากให้เขาเป็นพี่ชินตอนเด็กๆ มากกว่า

หญิงสาวช่วยดึงผ้าห่มคลุมให้ ตั้งใจจะกลับห้องแต่ถูกคนหลับคว้ามือเอาไว้

“คุณมาแล้วเหรอ” เขาถามเสียงอู้อี้ ไม่ยอมขยับ จะมีแต่เพียงมือที่จับไว้เท่านั้น

“อือ...คุณง่วงก็นอนต่อเถอะ ฉันไม่กวนแล้ว”

“ไม่เป็นไร”

ชินดนัยบิดกายอย่างเกียจคร้าน หน้าตายังงัวเงียเพราะนอนไม่เต็มที่ ครั้งนี้เขาหลับจริงจังเลย แต่เมื่อพิราอรแวะมารับแล้ว เขาก็ไม่ควรจะป่วนเธอไปมากกว่านี้

“ออกไปนั่งรอผมข้างนอกนะ ขอล้างหน้าล้างตาแป๊บ เสร็จแล้วเราจะได้ไปบ้านใหญ่กัน”

หญิงสาวพยักหน้า ดึงมือออกจากการเกาะกุมแล้วเดินออกไปจากห้อง นั่งรอเพียงไม่นานชินดนัยก็ออกมา คราวนี้เป็นคุณชายเจ้าสำราญขนานแท้ รอยยิ้มของเขาทำให้พิราอรต้องรีบเปลี่ยนไปมองอย่างอื่นแทน

“ไปกันเถอะ”

เธอลุกขึ้นตามคำชวน ชินดนัยดูสดชื่นแต่ใต้ตาก็ยังมีร่องรอยที่บอกว่าพักผ่อนไม่เพียงพออยู่ หนุ่มสาวมุ่งหน้าไปบ้านธุวพร ชายหนุ่มเปิดประตูไปนั่งด้านข้างของคนขับ ประกาศตัวเป็นผู้โดยสาร เจ้าของรถรู้อยู่แล้วว่าต้องออกมาสภาพนี้ ยังไงเธอก็ไม่ปล่อยให้เขาขับรถหรอก เกิดวูบหลับขึ้นมาคราวนี้คงได้นอนข้างถนนศพไม่สวย

“ฉันเป็นขาซิ่งนะจะบอกให้” เธอแกล้งบอกขณะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด และชินดนัยเองก็ทำเหมือนกัน แต่พอคาดเสร็จเขาก็ส่งยิ้มกว้างให้แล้วบอกว่า

“เหยียบให้มิดเลยก็ได้ ผมไม่มีปัญหา เพราะว่าจะนอนต่อ ตั้งใจขับรถนะ”

พิราอรไม่นึกว่าจะเจอไม้นี้ พอปรับเบาะได้ตำแหน่งพอใจแล้ว อีกฝ่ายก็หลับตา ทิ้งให้เธอนั่งเหวอ

“ถ้าจะง่วงขนาดนี้ กลับไปนอนดีกว่าไหม”

“ถ้ากลับเข้าห้องพร้อมกับคุณอีกครั้ง กลัวว่าจะทำอย่างอื่นจนไม่ได้นอนนะสิ”

ชินดนัยพูดทั้งที่ยังหลับตา ทว่าพิราอรก็ยังอุตส่าห์เข้าใจความนัยที่เขาต้องการจะบอก นี่เขาชักจะหมกมุ่นเกินไปแล้ว

โกธํ ทเมน อุจฺฉินฺเท...พึงตัดความโกรธด้วยความข่มใจ

หญิงสาวได้แต่สะกดโทสะที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ

“ถ้าพูดไม่เข้าหู ฉันจะจอดทิ้งคุณไว้กลางทาง”

ชินดนัยหัวเราะหึๆ กอดอก หลับตาทว่ามุมปากโค้งขึ้นน้อยๆ พลิกกายตะแคงข้างในพื้นที่คับแคบมาทางคนขับ ตอบกลับอย่างมั่นใจ

“ไม่ได้แอ้มผมหรอก”

 

+++++++++++++++++++

ความกวนประสาทนี้ยี่ห้อพี่ชินแท้ๆ

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S