ครอบครัว [2/3]

“อะไร” เกื้อร้องเสียงกึ่งรำคาญนิดหน่อย เมื่อแม่กระต่ายน้อยเดินล้อมหน้าล้อมหลังวนไปวนมาไม่หยุดทันทีที่ทั้งสองออกมาจากห้องสมุด

“ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ยคะ...เป็นห่วง” เกื้อกลอกตาทันที ส่ายหน้าไปมาและเดินนำหน้ากระต่ายตื่นตูมไปอย่างรวดเร็ว

อ้า!!! “พี่เกื้อ รอด้วยสิ” กระต่ายวิ่งตามพร้อมร้องตะโกนเสียงดัง เมื่อช่วงขาเธอกับเกื้อต่างกันหลายเท่านัก 

อุ้ย! แต่กระต่ายก็ต้องหยุดอย่างกะทันหันเมื่อถูกชายสามคนมาดักหน้าไว้

“เจอกันอีกแล้วน้องกระต่ายคนน่ารัก”

“ถอยไปนะ” กระต่ายร้องเสียงดังพร้อมกับก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง

“จะกลับบ้าน ให้พี่ไปส่งนะ”

“ไม่ต้อง ขอบคุณ ลาก่อน...” !!! กระต่ายที่กำลังจะเดินหลีกห่างก็ถูกต้อนหน้าต้อนหลัง

เกื้อที่เดินห่างมาก็ต้องหยุดก้าวย่างเมื่อกระต่ายยังตามมาไม่ทันสักที แต่เมื่อเขาหันหลังกลับไป สองขาขยับอย่างเร่งรีบกลับไปหากระต่ายทันที

“พี่เกื้อ” กระต่ายร้องพร้อมขยับไปยืนหลบหลังเกื้อที่เดินฝ่าวงล้อมเข้ามาหาเธอ  แม้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดเรื่องแบบนี้แต่เกื้อก็อดคิดไม่ได้ว่าทีตอนเตวินกระต่ายทำตัวเป็นวีรสตรีออกตัวปกป้องเขาแต่พอมาเจอกับพวกนี้เธอกลับกลายเป็นกระต่ายตื่นตระหนกตัวสั่นไปเลย

“หลีกทางด้วยครับ” เกื้อเอ่ยเสียงราบเรียบกับคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา

“น้องกระต่ายคนน่ารักมีแฟนแล้วเหรอ” กระต่ายกับเกื้อไม่ตอบอะไร แต่เมื่อเกื้อคว้าข้อมือกระต่ายเพื่อจะฝ่าวงล้อมออกไปก็ถูกพวกมันกีดกัน เกื้อจดจ้องมองด้วยความนิ่งสงบ ไม่มีวี่แววหวาดหวั่นเกรงกลัวคนตรงหน้าเลย

“จะไปได้ก็ต่อเมื่อน้องกระต่ายให้เบอร์โทรศัพท์กับพี่” ปีเลื่อนสายตาไปมองคนตัวเล็กด้านหลัง แต่กระต่ายขยับหลบสายตาปีไปด้านหลังเกื้อ เธอก้มหน้าปิดตาแนบแผ่นหลังเกื้อ จนไม่เห็นใครอีกคนที่พึ่งออกมาจากห้องสมุด

ฮะแฮ่ม เสียงกระแอมที่ตั้งใจทำ ของใครอีกคนดังขึ้นมา ปีเอี้ยวตัวเพื่อมองว่าใครเข้ามาขัดจังหวะเขาอีก แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ยังก้าวย่างตรงมาทางนี้ในจังหวะที่มั่นคง ปีก็ส่งสัญญาณให้เพื่อนอีกสองคนถอยออกมา

“มีอะไรกันเหรอ” เตวินเอ่ยถามเมื่อเดินมายืนข้างหน้าเกื้อ บดบังเกื้อจากพวกของปี

“ไม่มีอะไร ก็แค่เข้ามาทักทายคนรู้จัก” ปีตอบออกไป

“เหรอ แล้วทักทายเสร็จหรือยัง” ปีพยักหน้าและหันหลังเดินจากไป 

 

เฮ้ย! “เตวินรู้จักพวกนี้ด้วยเหรอ” หนึ่งในสามเอ่ยถามปี ในมหา’ลัย ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเตวิน และทุกคนรู้ว่าเตวินไม่ใช่คนที่ใครจะไปสร้างความรำคาญให้ได้ เพราะมันได้ไม่คุ้มเสีย

“ไม่รู้ว๊ะ”

“หรือว่าเตวิน ชอบน้องกระต่ายเหมือนกันว๊ะ” อีกคนแสดงความคิดเห็น

“ถ้าชอบก็ช่างเถอะ ผู้หญิงมีเยอะแยะ” ปี เก็บความไม่พอใจไว้ เขาเป็นใครนั้นเขาคิดว่าเตวินต้องรู้ว่าเขาเป็นน้องสาวพี่ปัท เพื่อไม่ให้ถังข้าวสารของพวกเขามีปัญหา เขาก็ไม่ควรจะไปมีเรื่องกับเตวินแบบซึ่งๆหน้า แต่อย่าคิดนะว่าเขาจะไม่เอาคืน

 

 

กระต่ายกระพริบตาปริบๆ มองคนโน้นคนนี้สลับกัน แต่เมื่อพวกปีเดินห่างและหายไปจากสายตา วิญญาณวีรสตีรหญิงก็เข้าร่างกระต่าย พรึ่บ! เธอขยับมายืนตรงหน้าเกื้อขวางกั้นแผ่นหลังของเตวินออกจากเกื้อ และเมื่อเตวินหันกลับมา แม่กระต่ายน้อยก็เงยหน้าจนคอตั้งฉากเก้าสิบองศากับพื้นดินเลยทีเดียว เมื่อเธอต้องอยู่กันคนละระดับชั้นอากาศกับพวกเขา

เตวินอมยิ้มและก้มหน้ายักคิ้วให้กับวีรสตรีหญิง เกื้อมองภาพตรงหน้าแล้วอดยิ้มขบขันไม่ได้ เขาไม่อาจเข้าถึงทำความเข้าใจอารมณ์ของกระต่ายได้เลย ก็รู้ว่าเธอกลัวทั้งพวกสามคนนั้นและเตวิน แต่ทำไมเธอกลับอาจหาญแสดงความกล้ากับเตวินทั้งๆที่ไอ้เจ้าสามตัวนั้นที่เธอหลบหลีกกลับไม่กล้าต่อกรกับเตวิน เด็กหนอเด็กไม่อาจเข้าใจระดับความอันตรายที่แท้จริง

“กลับบ้านกันเถอะ” เตวินเอ่ยทำลายความเงียบ เกื้อพยักหน้าและทั้งสองก็ขยับขาออกเดิน กึก แต่เมื่อเกื้อกับเตออกเดินไปได้ไม่กี่ก้าวทั้งสองก็ต้องหยุดเดินเมื่อต้องเดินเคียงข้างกันไปแค่สองคน 

! กระต่ายเบิกตากว้าง เมื่อมองผู้ชายหน้าตาดุจเทพมาจุติสองคนที่หันกลับมามองเธอพร้อมกัน ตึกตึกตึก เหมือนสติกลับมาเธอกึ่งวิ่งเข้าไปหาพวกเขา แต่แม่คุณกลับมุดๆ เข้าแทรกกลางระหว่างร่างสูงของพวกเขา เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ แต่เมื่อได้อยู่ขวางกั้นระหว่างพวกเขา กระต่ายก็พยายามทำเนียนให้เกื้อห่างจากเตวินอีกหน่อย อีกนิด และอีกนิด เกื้อและเตหันมาสบตากันและต่างก็ยิ้มให้กันและแสร้งทำเป็นไม่รู้เจตนาของกระต่ายและเดินต่อไปข้างหน้า

สองหนุ่มที่สะดุดตาต่อนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมา ต่างก็ต้องหันมามองพวกเขาสามคน แต่สายตาส่วนใหญ่มองคนตัวสูงทั้งสองมากกว่าตัวตรงกลางที่แทบมองไม่เห็นเลย

“วันนี้เรียกแท็กซี่กลับดีกว่า คุ้มกว่าเพราะพวกเรามีกันสามคน” เตวินเสนอ เกื้อพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อมาถึงหน้าประตูมหา’ลัย กระต่ายไม่มีความเห็นเป็นเสียงพูด แต่เมื่อแท็กซี่ที่ถูกเรียกเข้ามาจอด เธอเป็นคนเปิดประตูด้านหลังแต่กลับผลักเกื้อเข้าไปก่อนและตามด้วยแค่ตัวเอง ประตูก็ปิดลง 

เตวินเลิกคิ้วมองและไปเปิดประตูข้างคนขับเข้าไปนั่ง และเป็นเขาที่บอกจุดหมายปลายทาง เกื้อไม่ได้ใส่ใจถือสากับพฤติกรรมโก๊ะๆของกระต่าย เขามองออกไปมองวิวท้องถนนกรุงเทพ ซึ่งเตวินก็มองไปข้างหน้า ต่างกับกระต่ายที่มองเกื้อและด้านหลังเตวินสลับกันไปมา

“จอดด้วยครับ” เกื้อเป็นฝ่ายเอ่ยบอกเมื่อแท็กซี่มาถึงหน้าบ้านของกระต่าย “ถึงบ้านแล้ว” คราวนี้เกื้อหันมาบอกกระต่ายที่แม้ทั้งสามจะนั่งเงียบมาตลอดทางแต่พอรถจอดเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวว่าบ้านตัวเองอยู่ตรงนี้

อื้ม! “ไปละ…” แต่ก่อนที่กระต่ายจะก้าวขาลง “ค่ารถหารสามเดี๋ยวฉันจ่ายให้กับพี่เกื้อนะ” เกื้อพยักหน้าไม่ได้สนใจเนื้อหาในประโยคคำพูดแต่ต้องการตัดปัญหาให้กระต่ายกลับเข้าบ้านไปให้เร็วๆ

บรื้นนนนน เมื่อแท็กซี่เคลื่อนไปต่อ “เดี๋ยวกลับรถที่วงเวียนเลี้ยวออกเลยครับ” เต พูดขึ้นมา

“ครับ จะไปไหนครับ”

เตวิน บอกชื่อห้างสรรพสินค้าดังใกล้ๆแถวนี้ ที่เป็นจุดหมายปลายทางใหม่ เกื้อหันไปมองเตแต่ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงนั่งเงียบๆต่อไป สร้างความพึงพอใจให้กับเตวินอย่างเงียบๆ

“มาที่นี่ทำไม”

“อยากกินปิ้งย่าง” เตตอบคำถามเกื้อ เมื่อทั้งสองลงมาจากแท็กซี่ เกื้อพยักหน้ารับรู้

“งั้นมื้อนี้ผมเลี้ยง” เกื้อเอ่ยออกมา

“ไม่เอา เกื้อแค่ดูแลก็พอ”  เกื้อหน้าแดงและร้อนวูบวาบขึ้นมาทันทีมันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเกื้อตอนนี้ เตยิ้มออกมา ควับ! และพาดแขนบนไหล่เกื้อเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S