ไอ้โฉดกับยายแว่น ตอนที่ 6

แอนโทนี่เดินเข้าเมมเบอร์คลับหรูกลางเมืองตอนสองทุ่ม แบบไม่สะทกสะท้านถึงกฎห้ามเข้าผับของยายแว่นปีศาจ แล้วเย้ยกฎคุมประพฤติด้วยการสั่งเหล้ามานั่งดื่ม โดยมีสาวงามนั่งขนาบซ้ายขวาคอยรินเหล้าป้อนให้ถึงปาก

แม้รู้ว่าตัวเองกำลังแหกกฎ แต่เพราะคลิปที่นิโคลีนเปิดให้ดูเมื่อเช้าทำเอาชักจะสงสัยว่า ใครส่งรูปพวกนั้นไปให้เธอ จนยายแว่นถึงตามมาเป่าแอลกอฮอล์เขาตั้งแต่เช้า แต่ไม่ว่ามันจะเป็นใคร เขาก็ไม่สนหรอก แต่อย่าให้เจอตัวก็แล้วกัน จะกระทืบให้อ่วมเลย ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าโดยมีลูกน้องคอยดูต้นทางให้ แต่คนที่มาปรากฏตัวต่อหน้าเขาในเวลาที่กำลังมีความสุขอย่างนี้ กลับเป็นคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะกล้ากลับมาเจอเขาอีก

“จมูกไวเป็นบ้า”

“ฉันไม่ใช่หมา” นิโคลีนพยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังหัวเสียสุดขีดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วยื่นเครื่องตรวจวัดแอลกอฮอล์ให้ไอ้โฉดเอาไปเป่าๆ ซะจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว ตอนนี้เธอทั้งเหนื่อย ทั้งหิว หลังจากทำงานมาทั้งวัน กว่าจะเคลียร์เคสทั้งหมดได้ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม แต่พอจะกลับบ้าน ดันต้องมารับโทรศัพท์จากชาร์ค ที่โทร.มาบอกว่าตำรวจเจอแอนโทนี่ที่ผับกำลังกินเหล้าเคล้านารีอยู่ แล้วเพราะความแรดของไอ้คนโฉดทำให้เธอโดนฉลามแก่หัวล้านเอ็ดตะโรเอาเสียยกใหญ่ ฐานที่ปล่อยให้บุคคลเฝ้าระวังออกมาเริงร่ายามวิกาลแบบนี้

            แอนโทนี่กวาดตามองเจ้าหน้าที่คุมประพฤติของเขาในสภาพโทรมสุดขีด เสื้อสูทยูนิฟอร์มเชยๆ หายไปแล้วเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดแต่ปล่อยชายออกมานอกกระโปรงสีครีมยาวแค่เข่า ที่เขาว่ามันดูเข้าท่ากว่าเมื่อเช้ามากนัก ดวงตาหวานหลังแว่นหนาดูเหนื่อยล้าเหมือนจะหลับ ผมเผ้าถูกรวบเอาไว้ง่ายๆ แต่ดูจากสภาพแล้วเหมือนไม่ได้โดนหวีมานาน แล้วริมฝีปากที่เม้มแน่นเหมือนกำลังโมโหมันดูยั่วใจ ชวนให้อยากจูบเธอซะอีกรอบ “เพิ่งเลิกงานเหรอ”

            “ใช่ เป่าซะ ฉันจะได้กลับ”

            “เดี๋ยวค่อยเป่าก็ได้ นั่งด้วยกันก่อนไหม”

            “ไม่ รีบๆ เป่าเข้าฉันหิวข้าว”

            แอนโทนี่รับเครื่องตรวจวัดระดับแอลกอฮอล์มาวางไว้ข้างตัว แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มต่อหน้าแบบไม่สะทกสะท้านกับสายตาโกรธขึงที่มองผ่านแว่นหนาของเธอ ที่มันท้าทายความสนุกจนอยากแกล้งใครสักคนให้หัวเสียมากขึ้นไปอีก “เพิ่งกินไปไม่กี่แก้ว มาเป่าตอนนี้จะได้สักเท่าไหร่กัน ดึกกว่านี้ค่อยเป่าดีกว่า ตัวเลขมันจะได้สูงจนผมดิ้นไม่หลุด”

            นิโคลีนยอมรับว่าอยากจะกระโดดเข้าถีบหน้าหล่อๆ ของไอ้โฉดจอมกวนเต็มที ท่าทีอ้อยอิ่งไม่รู้สึกรู้สายั่วโทสะเธอให้ขึ้นได้ดีนัก “คุณไม่รู้เหรอว่าอย่ายั่วโมโหคนกำลังหิว”

            “รู้ แต่ผมชอบ” โดยเฉพาะยั่วโมโหคนที่ชอบเอาคำสั่งศาลมาขู่ นี่มันน่าสนุกที่สุดแล้ว

            “อ๋อ งั้นคุณก็ควรรู้ไว้ว่าฉันอาจจะเผลอเขียนอะไรลงไปในบันทึกว่า คุณไม่ยอมเป่า”

            “ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่เป่า แต่แค่รอให้เมามากกว่านี้อีกสักหน่อยเท่านั้นเอง ถ้าคุณอยากให้ผมเป่าก็ต้องรอ จะนั่งรอนอนรอตรงไหนก็ได้ นี่ผับของผมเอง หรือถ้าอยากจะมานั่งตักผมตรงนี้ ผมก็ยินดี” แอนโทนี่ยิ้มหวานสุดชีวิต เมื่อยายปีศาจแว่นหนายืนหน้านิ่งด้วยความโมโห เขาอยากจะรู้นักว่าเธอจะใช้วิธีไหนบังคับเขาได้ ผอมแห้งแรงน้อยแบบนี้เธอคงไม่บ้าพอจะใช้กำลังบังคับให้เขาเป่าหรอก อย่างมากเธอก็แค่ถ่ายรูป...แล้วเดินหนีไป...อ้าวเฮ้ย! เดินหนีไปเฉยๆ อย่างนี้เลยเหรอ

            แอนโทนี่ลุกพรวดเมื่อยายปีศาจถ่ายรูปเขาเสร็จแล้วหันหลังเดินฝ่าผู้คนที่กำลังเต้น มุ่งหน้าไปทางหน้าประตูผับเอาเฉยๆ เสียอย่างนั้น เขารวบเอวเล็กบางไว้ก่อนจะจับแม่ตัวดีให้หันมาคุยกันหน่อย “จะไปไหน”

            “จะกลับบ้าน”

            “แต่ผมยังไม่ได้เป่าแอลกอฮอล์”

            “เรื่องของคุณ ปล่อยฉันได้แล้ว” นิโคลีนทุบไปอกหนาที่กอดเอวเธอไว้จนแน่น แต่ไม่เห็นไอ้บ้านี่จะสะเทือนเลย

            “หิวเหรอ ที่นี่ก็มีของกินนะ เอาไหมผมเลี้ยงเอง” อะไรกัน แค่แกล้งนิดแกล้งหน่อยก็พาลโกรธหนีกลับบ้านแล้ว เขายังไม่หายสนุกกับอารมณ์โกรธของเธอเลย

            “ฉันไม่กิน ปล่อยสิโว้ย”

            “เอาน่า อย่าเพิ่งกลับเลย ไหนๆ ก็มาแล้ว มาเต้นกับผมสักสองสามเพลงก่อนแล้วค่อยกลับ” ชายหนุ่มไม่รอช้า เขารวบเอวยายแว่นปีศาจแล้วลากเข้าไปกลางฟลอร์ที่ผู้คนกำลังเต้นอย่างเมามัน แม้ผู้หญิงในอ้อมแขนจะดิ้นสุดแรง แต่ตัวเล็กเท่านี้หรือจะสู้แรงเขาได้

            นิโคลีนเอามือยันหน้าอกหนาของไอ้โฉดเมื่อตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงจนดิ้นไม่หลุด ยิ่งตกอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียดจนแทบไม่มีที่ว่างจะให้ยืน ยิ่งทำให้ตัวเธอแนบชิดกับอกกว้างของไอ้โฉดเข้าไปใหญ่ “ปล่อยฉันนะ! ฉันบอกว่าไม่เต้น ไม่ได้ยินเหรอ”

            “อย่าโวยวายได้ไหม คนมองคุณใหญ่แล้ว” 

            หญิงสาวกวาดตามองไปรอบตัวเมื่อผู้คนรอบตัวหยุดเต้นเมื่อเพลงหยุดลง แต่เพลงใหม่ที่ขึ้นมาทำเอาเธอเบิกตาโพลง เมื่อดีเจเปลี่ยนจังหวะเป็นเพลงช้า ผู้คนรอบตัวที่เต้นกันอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่เอนกายเข้ากอดกันเต้นรำไปตามท่วงทำนองเพลงรักหวานเกือบทุกคู่ แต่ใครจะคิดว่าไอ้โฉดจะฉวยโอกาสนี้ชวนเธอเต้นรำ!

            “ปล่อยฉัน”

            “ไม่ชอบเต้นรำเหรอ”

            “ไม่ชอบเต้นกับคุณ”

            “แล้วชอบเต้นกับใคร เดตกับใครอยู่เหรอ”

            “มันเรื่องของฉัน ปล่อยได้แล้ว” แต่นอกจากไอ้บ้านี่จะไม่ยอมปล่อยเธอแล้ว มันยังก้มหน้าลงแล้วแนบริมฝีปากลงมาจนชิดติดใบหูเธอเลย!

            “เต้นกับผมก่อน แล้วจะปล่อย”

            “ถอยออกไป!” นิโคลีนตวาดเสียงสั่น เพราะเสียงที่ดังกว่าเสียงกระซิบที่ใบหูทำเอาหญิงสาวขนลุกเกรียว เธอเอี้ยวตัวหนีลมหายใจเคล้ากลิ่นเหล้าที่ไอ้บ้านี่เป่ารดอยู่ที่ลำคอเธอ แต่ริมฝีปากที่แนบลงที่ลำคอขาวทำเอาเธอสะดุ้งเฮือก “นี่คุณทำบ้าอะไร!”

            “ถ้าไม่หยุดดิ้นผมฟัดคุณตรงนี้จริงๆ ด้วย”

            ใครจะคิดว่าคำขู่ที่ดังกว่าเสียงกระซิบจะทำให้ยายแว่นปีศาจหยุดดิ้นทันที แอนโทนี่พาร่างแข็งทื่อเต้นรำไปตามเพลงพลางหัวเราะใส่หูยายตัวแสบที่ทำท่าเหมือนรังเกียจอ้อมแขนของเขานักหนา “รู้สึกเหมือนเต้นรำกับต้นไม้เลย นี่คุณเต้นรำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

            “ไฮสคูล”

            “มิน่า เต้นไม่ได้เรื่องเลย ทำตัวสบายๆ สิ นี่เลิกงานแล้ว จะเครียดอะไรนักหนา พักผ่อนซะบ้างสิ”

            “ฉันคงได้กลับไปพักผ่อนที่บ้านตั้งนานแล้ว ถ้าคุณไม่มาอยู่ที่นี่”

            ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ยายแว่นปีศาจกลับบ้านช้า เขาจับศีรษะเล็กๆ กดแนบไว้กับหน้าอก แม้จะรู้สึกถึงความแข็งขืน แต่นั่นแหละคือความสนุกที่ได้ฝืนใจเธอบ้าง “เอาอย่างนี้ไหม ไหนๆ ผมเป็นต้นเหตุให้คุณต้องกลับบ้านช้า คืนนี้ผมเลี้ยงมื้อค่ำ คุณอยากกินอะไรก็สั่งได้เลย”

            “ขอบใจ แต่ฉันซื้อมาแล้ว ถ้าคุณสำนึกผิดก็ควรปล่อยฉันให้กลับบ้านจะดีกว่า” เพราะเธอเริ่มใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ เมื่อไอ้คนโฉดกอดแน่นจนมดแทรกตัวไปไม่ได้ แล้วยังวนเวียนจูบทั้งแก้ม ทั้งหน้าผากเธอไปตั้งหลายที แล้วนี่ผ่านไปตั้งหลายเพลงแล้วเมื่อไหร่มันจะหยุดเต้นสักทีวะ

            “ซื้ออะไรมากิน”

            “เบอร์เกอร์”

            “พูดจริงเหรอ นี่คุณกินของแบบนั้นเป็นอาหารเย็นเหรอ”

            “ฉันสะดวกกินแบบนี้”

            “กินแต่ของไม่มีประโยชน์แล้วคุณจะเอาแรงที่ไหนมาวิ่งไล่ตามผม ดูซิตัวก็เล็ก ขาก็สั้น จับไปตรงไหนหาความอึ๋มไม่มี แล้วแบบนี้ผู้ชายที่ไหนจะมองคุณ”

            “ไม่มีใครมองฉันก็ไม่เดือดร้อน! ปล่อยได้แล้ว” หญิงสาวทั้งโกรธทั้งอาย เมื่ออยู่ๆ ก็โดนค่อนแคะเรื่องรูปร่างอย่างไม่ไว้หน้า

            “ผมปล่อยแน่ แต่คืนนี้คุณไม่ได้กลับบ้านง่ายหรอกนะ” แอนโทนี่จูงมือยายแว่นปีศาจฝ่าผู้คนที่กำลังเต้นรำกันท่ามกลางแสงไฟมืดสลัว แล้วยิ่งชอบที่ยายตัวดีดื้อดึงเหมือนวัวเกเรจนต้องฉุกต้องลากกัน

            “จะพาฉันไปไหน!”

            “คุณหิวไม่ใช่เหรอ กินให้อิ่มก่อนแล้วผมจะให้กลับบ้าน”

แสดงความคิดเห็น

M A R E A D S